Opkomende Markten 2026: Actief Selecteren, Niet Passief ETF'fen

Er zijn van die momenten waarop je goed moet opletten wat grote spelers dóen, in plaats van wat de krantenkoppen zeggen. Terwijl de Kospi op één dag 5,2% verdampte en Wall Street angstig terugdeinsde van zijn all-time highs, deed private-equitygigant KKR iets opmerkelijks. Het investeerde vol overtuiging in BookMyShow, het Indiase ticketing- en entertainmentplatform met toegang tot 1,4 miljard potentiële klanten.

Geen paniek, geen terugtrekkende beweging. Gewoon een berekende stap richting een markt die de meeste Nederlandse beleggers straal negeren. En dat contrast is veelzeggend, want terwijl retailbeleggers de krantenkoppen over Aziatische volatiliteit lezen en wegblijven, stapt slim institutioneel kapitaal juist in waar het telt.

In dit artikel duiken we in waarom opkomende markten in 2026 een moment bieden dat je niet zomaar voorbij moet laten gaan. En waarom een standaard EM-ETF je structureel rendement laat liggen.

Waarom Wall Street wankelt terwijl KKR juist instapt in India

Op dezelfde dag dat de Dow Jones-futures wegzakten door uitspraken van Trump over Iran, tekende KKR een deal die weinig Nederlandse beleggers zagen aankomen. Terwijl de olieprijs opveerde en westerse beursvloeren zenuwachtig werden, koos een van de grootste private-equitypartijen ter wereld voor een instap in BookMyShow. Dat is geen kwestie van verkeerde timing of onwetendheid, het is precies het tegenovergestelde.

Dit is geen toevallige timing. Grote fondsen als KKR, Blackstone en Apollo kijken niet naar de krantenkop van vandaag, maar naar de consumentengroei van het komende decennium. Waar de gemiddelde particuliere belegger zijn keuzen laat sturen door wat er op CNBC voorbijkomt, opereren deze fondsen op een tijdshorizon van vijf tot tien jaar. Ze hebben due diligence-teams die weken besteden aan het doorlichten van een enkele markt, en ze trekken zich weinig aan van een koersdip van een paar procent in een naburig land.

De getallen achter die overtuiging zijn niet mals. De Indiase bottom-of-pyramid consument, oftewel de grote groep huishoudens die net de stap zet naar hoger besteedbaar inkomen, groeit acht tot twaalf procent per jaar in koopkracht. BookMyShow zit middenin die versnelling, met een platform dat profiteert van elke Indiër die voor het eerst online een filmkaartje of concertticket koopt in plaats van aan de kassa te schuiven.

Vergelijk het met hoe private equity vijftien tot twintig jaar geleden al vroeg instapt in wat nu miljardenbedrijven zijn. Het patroon herhaalt zich, alleen dit keer speelt het zich af in Bangalore en Mumbai in plaats van Silicon Valley.

Belangrijk om te onderscheiden is wat de Kospi-crash van 5,2% eigenlijk was. Die daling werd gedreven door een liquidatie in de chipsector, aangewakkerd door zorgen over de houdbaarheid van AI-gerelateerde waarderingen. Dat is een technische, sentiment-gedreven daling, geen fundamentele verslechtering van Aziatische economieën in bredere zin.

Precies dat onderscheid, tussen paniek en werkelijk probleem, is waar actieve selectie waarde toevoegt. Wie alles op één hoop gooit mist dat een chip-specifieke schok in Seoul weinig zegt over de Indiase softwaresector of de Mexicaanse maakindustrie. Terwijl retailgeld vlucht, doet institutioneel kapitaal het tegenovergestelde. Het koopt wanneer waarderingen dalen door sentiment, niet door bedrijfsfundamenten.

En de fundamenten in Indiase markten blijven intact. Beursgenoteerde bedrijven zoals Infosys, TCS en Reliance draaiden in 2025 en 2026 dubbele-cijfer winstgroei door, ondanks alle wereldwijde marktonrust die de voorpagina's domineerde. Dat is precies het soort ontkoppeling tussen sentiment en fundamenten waar een geduldige, selectieve belegger zijn voordeel mee doet.

Drie rendementsbronnen die passieve EM-ETF's missen

De meeste Nederlandse beleggers die überhaupt aan opkomende markten denken, kopen een brede EM-ETF en denken daarmee klaar te zijn. Eén klik, brede spreiding, gevoel van gerustheid. Het klinkt logisch, en voor een deel van je portefeuille is dat ook een te verdedigen keuze.

Het probleem zit in wat er onder de motorkap gebeurt. Zo'n ETF stopt Zuid-Korea, Taiwan, China, India, Brazilië en Zuid-Afrika in dezelfde pot, en middelt daarmee je beste kansen weg met je slechtste. Een stagnerende Zuid-Afrikaanse economie trekt het gemiddelde rendement net zo hard omlaag als een groeiende Indiase techsector het omhoog trekt, met als resultaat een grijze middenmoot die nergens echt in uitblinkt.

Passieve beleggen door middel van indexfondsen verdwijnt veel rendement in gemiddelden en kostenstructuren die jij zelf nauwelijks doorziet. Een actieve belegger die zelf selecteert profiteert van drie afzonderlijke rendementsbronnen tegelijk, in plaats van één verwaterd gemiddelde.

De eerste bron is lokale koersstijging. Kwaliteitsbedrijven in de Indiase techsector en Vietnamese exportsectoren laten jaarlijkse groei zien van 15 tot 20%, ver boven het brede gemiddelde van 6 tot 8% dat een typische ETF oplevert. Dat lagere gemiddelde ontstaat precies doordat zwakke markten, zoals het stagnerende Zuid-Afrika, het totaal omlaag trekken.

De tweede rendementsbron is valuta-appreciatie. Bloomberg berichtte op 17 augustus dat de dollar verzwakt nu handelaren hun weddenschappen op verdere Fed-renteverhogingen terugschroeven. Goldman Sachs waarschuwde bovendien expliciet tegen te hawkish marktverwachtingen, wat erop wijst dat zowel de Fed als de ECB renteverhogingen langer uitstellen dan aanvankelijk verwacht. Voor munten als de Indiase roepie, de Mexicaanse peso en de Braziliaanse real is dat gunstig nieuws. Een sterkere lokale munt tegenover de euro is pure winst bovenop de aandelenstijging, iets wat je bij een dollar-gedomineerde ETF-benadering vaak alleen indirect meepakt.

De derde bron is dividendrendement. Veel gevestigde bedrijven in opkomende markten keren 3 tot 4% dividend uit, met stevige groeipercentages daarbovenop. Reken het maar na: bij €25.000 belegd tegen 3,5% dividendrendement met 8% jaarlijkse dividendgroei genereert dat direct €875 per jaar aan passief dividendinkomen, oftewel €72,92 per maand, bovenop eventuele koerswinst.

Dat bedrag groeit door de dividendgroei van 8% jaarlijks verder mee, iets wat een brede ETF met een lager gemiddeld dividendrendement niet evenaart. Wie zich hier verder in wil verdiepen kan het dividendrendement en fiscale aspecten nader onderzoeken.

Het verschil tussen passief beleggen en actieve selectie wordt pas echt tastbaar als je het doorrekent over een langere periode. Kijk naar deze twee scenario's, beide startend met €25.000.

Scenario	Rendement per jaar	Eindwaarde na 15 jaar	Groeifactor
Passieve brede EM-ETF	7%	€68.975,79	2,76x
Actieve selectie (realistisch bereikbaar)	15%	€203.426,54	8,14x

Het verschil tussen beide scenario's loopt op tot €134.450,75 extra vermogen door gericht te selecteren in plaats van een brede index te volgen. Dat is bijna drie keer zoveel eindkapitaal, puur door drie rendementsbronnen te benutten in plaats van er één verwaterde versie van te accepteren.

Nu direct een kanttekening: 15% jaarlijks rendement is niet gegarandeerd en vereist succesvolle selectie binnen een realistische bandbreedte van 12 tot 18%. Het is een haalbaar scenario bij goede uitvoering, geen belofte.

India, Mexico, Vietnam: drie markten, drie kansen

Niet alle opkomende markten zijn gelijk, en dat is precies het punt. De term "opkomende markten" als verzamelbak is een marketingterm, geen beleggingsstrategie. Het zet Seoul, São Paulo en Mumbai in hetzelfde vakje terwijl deze economieën eigenlijk niets met elkaar gemeen hebben behalve een classificatie op een MSCI-lijst.

India draait op een unieke combinatie van demografie, digitalisering en een groeiende middenklasse. Met een mediane leeftijd van 28 jaar heeft het land een beroepsbevolking die decennialang blijft groeien, terwijl westerse economieën juist vergrijzen. Die jonge bevolking versnelt richting online consumptie, entertainment en financiële diensten, precies het soort structurele groei waar KKR met zijn BookMyShow-investering op inspeelt.

Mexico profiteert van een heel ander mechanisme, namelijk nearshoring. Amerikaanse bedrijven halen productie terug uit Azië naar Mexico vanwege geopolitieke spanningen, hogere transportkosten en de wens om leveringsketens dichter bij huis te organiseren. Dat "China+1"-denken van Amerikaanse multinationals stuurt investeringen en werkgelegenheid rechtstreeks naar Mexicaanse industrieterreinen, met peso-appreciatie als extra rendementsversterker voor eurobeleggers.

Vietnam volgt weer een ander traject. Het land wordt de nieuwe fabriekshub van Azië nu bedrijven wegtrekken uit China vanwege stijgende lonen daar en handelsspanningen met het Westen. Vietnam bevindt zich in een positie die vergelijkbaar is met die van China twee decennia geleden, met een jonge, groeiende exporteconomie, stijgende lonen en toenemende buitenlandse directe investeringen.

• India: tech- en consumentensector profiteert van binnenlandse groei én exportdiensten aan westerse bedrijven.
• Mexico: directe begunstigde van nearshoring door Amerikaanse fabrikanten, met peso-appreciatie als extra rendementsbron.
• Vietnam: jonge exporteconomie met stijgende lonen en toenemende buitenlandse investeringen, positie vergelijkbaar met China twee decennia terug.

De waarschuwing tegen generalisatie verdient hier extra nadruk. Een belegger die opkomende markten als één blok ziet, mist dat de Kospi-daling van 5,2% chip-specifiek en AI-gedreven is, geografisch geconcentreerd in Zuid-Korea en Taiwan, en niets zegt over de fundamenten van Indiase softwarebedrijven of Mexicaanse industrie. Wie voor spreiding kiest over meerdere landen, in plaats van blootstelling aan één regio, beperkt precies dit soort concentratierisico.

Voorbeeldbedrijf: Infosys Ltd, kwaliteit in opkomende markten

Waar KKR entertainment kiest, selecteren actieve beleggers vaak voor de meer voorspelbare motor achter Indiase groei, namelijk IT-dienstverlening. Infosys is een van de grootste IT-servicesbedrijven ter wereld, met noteringen aan zowel Indiase beurzen als de New York Stock Exchange via een ADR.

Infosys bedient klanten van Fortune 500-bedrijven die digitale transformatie, cloud-migratie en AI-implementatie uitbesteden. Denk aan westerse banken die hun legacy-systemen moderniseren, of retailers die hun logistiek digitaliseren. Infosys levert de mensen, de expertise en de infrastructuur om dat te realiseren, tegen een fractie van wat westerse consultants zouden rekenen.

Het bedrijf genereert een substantieel deel van zijn omzet in dollars en euro's van westerse klanten, waardoor het minder afhankelijk is van puur binnenlandse Indiase consumentencyclussen. Tegelijk profiteert Infosys van roepie-zwakte in zijn kostenbasis, omdat de lonen van zijn Indiase werknemers in roepies worden betaald terwijl de omzet in harde valuta binnenkomt. Dat is een dubbele hedge die de meeste beleggers over het hoofd zien.

Het bedrijf keert stabiel dividend uit en heeft een track record van dubbele-cijfer winstgroei in AI-gerelateerde dienstverlening. Dat maakt Infosys tot een goed uitgewerkt voorbeeld van wat kwaliteit betekent wanneer je selecteert in opkomende markten, zonder dat dit een koopadvies is.

De les die Infosys leert is niet "koop dit aandeel", maar wat te zoeken bij EM-selectie: een bedrijf met wereldwijde klantenkring, dollarinkomsten, sterke kaspositie en een dividendbeleid dat winst deelt met aandeelhouders.

Vergelijk dit met een bedrijf dat volledig afhankelijk is van lokale consumptie in lokale valuta. Zo'n bedrijf draagt puur valutarisico zonder de natuurlijke hedge die exportinkomsten bieden. Bij selectie van opkomende marktenbedrijven is "exportgedreven omzet in harde valuta gecombineerd met een binnenlandse kostenbasis" een kwaliteitskenmerk dat het valutarisico juist ombuigt in een voordeel, het tegenovergestelde van wat intuïtie je ingeeft over risico's in deze markten.

De kosten van uitstel: één jaar talmen kost je €26.500

Het is verleidelijk om te denken dat je wacht tot de Aziatische onrust voorbij is voordat je actie neemt. Dat klinkt voorzichtig en verstandig. Maar dat wachten heeft een prijs, en die prijs is exact te berekenen.

Marktvolatiliteit zoals de Kospi-crash voelt beangstigend. Historisch gezien zijn dit echter precies de momenten waarop waarderingen aantrekkelijker worden voor wie wél instapt, in plaats van later in te stappen wanneer de rust is weergekeerd en de koersen alweer hersteld.

Reken het zelf na, want uitstel is geen neutrale keuze. Het is een actieve beslissing met een prijskaartje.

Bij €25.000 inleg tegen een verwacht rendement van 15% over 15 jaar, kost één jaar uitstel, oftewel 365 dagen, maar liefst €26.533,90 aan gemist eindvermogen. Dat komt neer op €72,70 per dag aan gemiste groei.

Scenario	Eindwaarde na 15 jaar
Direct instappen vandaag	€203.426,54
Eén jaar wachten en dan instappen	€176.892,64
Verschil in gemist vermogen	€26.533,90

Dit toont aan dat "wachten tot het rustiger is" een reële, kwantificeerbare kostenpost vormt, geen veilige keuze. Marktdips zoals de huidige Aziatische volatiliteit zijn precies de momenten waarop actieve selectie de grootste meerwaarde biedt, namelijk instap wanneer waarderingen zijn gedaald door sentiment, niet door verslechterde fundamenten.

Er zit ook contraire logica in. Terwijl retailbeleggers wachten op duidelijkheid, is duidelijkheid vaak precies het moment waarop de koers alweer hersteld is en de kans voorbij. Dat sluit direct aan bij het bredere renteklimaat, want zolang de Fed en de ECB renteverhogingen uitstellen, zoals Goldman Sachs waarschuwt tegen te hawkish marktverwachtingen, blijven obligaties minder aantrekkelijk. De druk op kapitaal om naar aandelen te vloeien, inclusief opkomende marktenbedrijven, wordt daardoor alleen maar groter.

Risico's van opkomende markten en hoe selectie ze beperkt

Beleggen in opkomende markten zonder risico's te benoemen zou oneerlijk zijn. Politieke instabiliteit, valutaschommelingen en lagere transparantie in bedrijfsrapportages zijn reëel en verdienen serieuze aandacht voordat je ook maar één euro toewijst aan deze regio's.

Maar het antwoord op risico is niet vermijding, het is selectie. Welke bedrijven hebben sterke governance, welke landen hebben stabiele instituties, en welke sectoren zijn structureel groeiend versus cyclisch kwetsbaar. Dat is precies het onderscheid dat een indexfonds niet maakt, omdat het simpelweg alles opneemt wat binnen de index-definitie past.

Neem de Kospi-crash als casestudy. Wie enkel in Zuid-Koreaanse chipmakers zat werd hard geraakt door de AI-gedreven liquidatiegolf. Wie gespreid zat over India, Mexico en Vietnam voelde slechts een fractie van die klap, simpelweg omdat de oorzaak van de daling sector- en landgebonden was.

• Politiek risico: verkiezingen, beleidswijzigingen en handelsspanningen, zoals Trump's Iran-uitspraken die wereldwijd markten raakten, kunnen opkomende marktenfondsen harder raken dan ontwikkelde markten. Actieve monitoring van nieuwsstromen is hier geen overbodige luxe, maar noodzaak.
• Valutarisico: werkt twee kanten op. Een zwakke dollar en euro zijn nu gunstig voor opkomende marktenmunten, maar dat kan omslaan. Bedrijven met exportinkomsten in harde valuta, zoals Infosys, bieden een natuurlijke buffer tegen dit risico.
• Transparantierisico: niet elk bedrijf in opkomende markten rapporteert naar westerse standaarden. Reden om te focussen op beursgenoteerde large caps met internationale audit- en beursnoteringseisen, bijvoorbeeld bedrijven met een ADR-notering in New York.

Spreiding over landen, zoals India, Mexico en Vietnam gecombineerd, in plaats van concentratie in één regio zoals Zuid-Korea, beperkt het single-country risico zonder de rendementspotentie te verwateren zoals een brede ETF dat wel doet. Dat is de kern van slim risicomanagement binnen opkomende marktenbeleggingen.

Voor wie specifiek wil begrijpen hoe geopolitieke schokken, zoals de recente Iran-gerelateerde spanningen, doorwerken op je bredere portefeuille is onderzoek naar portefeuillebescherming een goed vertrekpunt voor verdere studie.

Waar groot kapitaal nu instapt, en wat dat betekent voor jou

KKR's keuze voor BookMyShow staat niet op zichzelf. Blackstone en Apollo hebben de afgelopen jaren vergelijkbare bewegingen gemaakt richting Indiase infrastructuur, fintech en consumentenmerken. Het is een patroon dat je kunt volgen via publieke deal-aankondigingen, zonder dat je zelf toegang hoeft te hebben tot de due diligence-teams van deze fondsen.

Dat patroon is een signaal, geen garantie. Grootkapitaal heeft toegang tot informatie en analysecapaciteit die de gemiddelde belegger niet heeft. Maar de publiek beschikbare informatie over waar dat kapitaal naartoe stroomt is wel degelijk bruikbaar als startpunt voor eigen onderzoek, precies zoals sectorrotatie-denken elders wordt toegepast bij het volgen van kapitaalstromen tussen sectoren.

De vraag die overblijft is niet óf opkomende markten kansen bieden, want die vraag is door dit soort deals al beantwoord. De vraag is hóe je als individuele belegger die kansen actief selecteert, in plaats van te wachten op een indexfonds dat toevallig de juiste weging heeft op het juiste moment.

Combineer macro-signalen, zoals rentebeleid en valutatrends, met micro-selectie op bedrijfsniveau, zoals bij Infosys uitgewerkt, voor een compleet beeld. Wie dit principe breder wil toepassen op zijn portefeuille vindt aanknopingspunten in onderzoek naar value-beleggingen waarbij vergelijkbare logica geldt voor het herkennen van waarde die door de markt nog niet correct is geprijsd.

Conclusie: praktische stappen

2026 biedt een uniek moment. Institutioneel kapitaal beweegt richting opkomende markten terwijl retailsentiment negatief is door Aziatische volatiliteit. Actieve selectie op basis van fundamenten combineert drie rendementsbronnen, namelijk koerswinst, valuta-appreciatie en dividendinkomen, die een brede ETF onvermijdelijk verwatert tot één grijs gemiddelde.

Dat betekent niet dat je blind moet instappen. Het betekent wel dat "wachten tot het rustiger is" een reële kostenpost heeft, zoals de berekening van bijna €26.500 aan gemist vermogen bij één jaar uitstel laat zien.

Wat kun je nu doen?

1. Bestudeer de kwartaalcijfers en exportverhouding van Indiase IT-bedrijven zoals Infosys, en kijk specifiek naar hoeveel omzet uit harde valuta versus binnenlandse markt komt.
2. Volg institutionele kapitaalstromen via publieke deal-aankondigingen van KKR, Blackstone en Apollo als indicator van waar grootkapitaal langetermijnwaarde ziet.
3. Vergelijk landspecifieke fundamentale cijfers, zoals BBP-groei, demografie en exportpositie, van India, Mexico en Vietnam met de samenstelling van een gemiddelde EM-ETF.
4. Monitor valutatrends van de roepie, peso en real ten opzichte van de euro, in combinatie met renteverwachtingen van de Fed en ECB.
5. Onderzoek het dividendbeleid en dividendgeschiedenis van beursgenoteerde bedrijven in opkomende markten als aanvullende informatiebron naast koerspotentieel.

Niemand weet precies wat de Kospi morgen doet, en niemand kan garanderen dat een 15% jaarlijks rendement haalbaar blijft. Maar wat we wel weten is dat actieve, gefundeerde selectie in opkomende markten historisch gezien meer rendementsbronnen aanboort dan een brede index ooit kan bieden. Wie hier zelf verder induikt, doet er goed aan om educatie en strategieën gericht op beleggingen als vertrekpunt te gebruiken voor eigen onderzoek, voordat er ook maar één beleggingsbeslissing wordt genomen.

Bronnen

1. Bloomberg, "Dollar weakens as traders pare Fed rate-hike bets", 17 augustus 2026.
2. Goldman Sachs, marktcommentaar over renteverwachtingen Fed en ECB, augustus 2026.
3. Investor's Business Daily, "Dow Jones Futures: Trump Comments Spark Stock Market Losses", 18 augustus 2026.
4. Fama, E.F. & French, K.R., "The Cross-Section of Expected Stock Returns", Journal of Finance, 1992.
5. MSCI Emerging Markets Index methodologie en samenstelling, MSCI Inc., 2026.